ข่อย ไม้ยืนต้นขนาดกลาง กิ่งข่อยสามารถนำมาแทนแปรงสีฟันได้

ข่อย

ชื่ออื่นๆ : ข่อย (ทั่วไป), ซะโยเส่ (กะเหรี่ยง แม่ฮ่องสอน), ตองขะแหน่ (กะเหรี่ยง กาญจนบุรี), ข่อย (ร้อยเอ็ด), สะนาย (เขมร)

ต้นกำเนิด :

ชื่อสามัญ : Siamese Rough Bush

ชื่อวิทยาศาสตร์ : Streblus asper Lour.

ชื่อวงศ์ : MORACEAE

ลักษณะของข่อย

ไม้ยืนต้นขนาดกลาง ลำต้นค่อนข้างคดงอเป็นปุ่มปม หรือเป็นพูเป็นร่องทั่วไป อาจขึ้นเป็นต้นเดียวหรือเป็นกลุ่ม แตกกิ่งต่ำ บางครั้งพบว่าเกือบชิดดิน เรือนยอดเป็นรูปวงกลม กิ่งก้านสาขามาก เปลือกสีเทาอ่อน เปลือกแตกเป็นแผ่นบางๆ มียางสีขาวเหนียวซึมออกมา ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับมีขนาดเล็ก รูปใบรีแกมรูปไข่กลับ กว้าง 2 – 3.5 ซ.ม. ยาว 4 – 7 ซ.ม. เนื้อใบค่อนข้างหนา ผิวสากเหมือนกระดาษทรายทั้งสองด้าน ดอกออกเป็นช่อสีขาวเหลืองอ่อน ออกตามปลายกิ่ง ดอกเดี่ยวแต่รวมกันเป็นกระจุก ดอกเพศผู้และเพศเมียอยู่ต่างดอกกัน ผลสดกลม เมล็ดโตขาดเมล็ดพริกไทย มีเนื้อเยื่อหุ้ม ผลแก่จัดจะมีสีเหลือง ซึ่งมีรสหวาน นกจะชอบกินผลข่อย

ใบข่อย
ใบมีขนาดเล็ก รูปใบรีแกมรูปไข่กลับ

การขยายพันธุ์ของข่อย

ใช้ส่วนอื่นๆ/ใช้รากปักชำ

ธาตุอาหารหลักที่ข่อยต้องการ

ประโยชน์ของข่อย

– เปลือก แก้ท้องร่วงรำมะนาด บำรุงธาตุ เจริญอาหาร ขับลม ยาอายุวัฒนะ โรคผิวหนัง ยางใช้กำจัดแมลง ไม้ทำกระดาษ ทำเป็นสมุดเรียกว่า สมุดไทย หรือสมุดข่อย เชียงใหม่ใช้มวนยาสูบ กิ่งชาวอินเดียใช้สีฟัน ทำให้ฟันทน ใบสดปิ้งไฟ ชงน้ำดื่มเป็นยาระบายอ่อน ๆ

สรรพคุณทางยาของข่อย

คุณค่าทางโภชนาการของข่อย

การแปรรูปของข่อย

แหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือ : http://www.bedo.or.th/lcdb/biodiversity/view.aspx?id=9528&SystemType=BEDO
https://www.flickr.com
https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%82%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A2

Add a Comment

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *