ดันหมี ผลสุกมีสีดำ ทั้งต้นมีสรรพคุณทางยา

ดันหมี

ชื่ออื่นๆ : กัลปังหาต้น (ภูเก็ต) ก้านเหลือง คำเกี้ยวต้น (เหนือ) ดันหมี ปูตูบูแว (มาเลย์-นราธิวาส) มะดีควาย (เชียงใหม่) แสนเมือง (หนองคาย) หีควาย (ลำปาง) ดีหมี ดีควาย

ต้นกำเนิด : เกิดตามป่าเบญจพรรณทั่วๆไป

ชื่อสามัญ : ดันหมี, ก้านเหลือง

ชื่อวิทยาศาสตร์ : Gonocaryum lobbianum ( Miers ) Kurz.

ชื่อวงศ์ : ICACINACEAE

ลักษณะของดันหมี

เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่เปลือกต้นสีเทาถึงสีน้ำตาล ใบเดียวรูปรีเรียงสลับ เนื้อใบหนาและเหนียว ขั้วใบและก้านใบสีเหลือง ใบคล้ายใบมะไฟ ดอกออกเป็นกระจุก ออกตามง่ามใบเป็นช่อสั้น ๆ แยกเพศอยู่คนละคน กลีบดอกสีขาวแกมเขียว เชื่อมต่อเป็นหลอด ผลสดรูปกระสวยแกมขอบขนานสีเขียว ผลคล้ายผลสมอ แต่พอสุกแล้ว จะมีสีดำ

ดันหมี
ดันหมี เนื้อใบหนาและเหนียว ผลสุกสีดำ

การขยายพันธุ์ของดันหมี

ใช้เมล็ด

ธาตุอาหารหลักที่ดันหมีต้องการ

ประโยชน์ของดันหมี

เมล็ด นำมาต้มรับประทาน
ผล เผาไฟแล้วกินเนื้อข้างใน

สรรพคุณทางยาของดันหมี

ราก รสขม แก้ไข้ ดีซ่าน ตาเหลือง ตัวเหลือง แก้ปวดท้อง แก้เหน็บชา
เมล็ด เป็นยาระบาย
ใบ ต้มน้ำดื่มแก้อาการปัสสาวะขัด
เปลือกลำต้น ขูดแล้วนำมาตากแห้งผสมยาสูบ

ดอกดันหมี
ดอกดันหมี กลีบดอกสีขาวแกมเขียว

คุณค่าทางโภชนาการของดันหมี

การแปรรูปของดันหมี

แหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือ : http://www.bedo.or.th/lcdb/biodiversity/view.aspx?id=12129&SystemType=BEDO
https://www.flickr.com

Add a Comment