ผักชีฝรั่ง นำมาทานเป็นผักและเป็นยาสมุนไพร

ผักชีฝรั่ง

ชื่ออื่นๆ : ผักชีดอย (เหนือ,เชียงใหม่) มะและเด๊าะ (กะเหรี่ยง, แม่ฮ่องสอน) หอมป้อมกุลา (เหนือ) ผักหอมเป (อีสาน) ผักชีใบเลื่อย

ต้นกำเนิด :

ชื่อสามัญ : Stink Weed

ชื่อวิทยาศาสตร์ : Eryngium foeidum Linn.

ชื่อวงศ์ : UMBELLIFERAE

ลักษณะของผักชีฝรั่ง

ลักษณะทั่วไป: รูปใบเป็นใบดาบมีขอบจักคล้ายฟันเลื่อยปลายใบแหลมยาวลำต้นสูงไม่เกิน 0.30 เมตร ต้นเป้นกระจุกใบออกสลับตรงข้ามกัน มีรสจืดมัน เป็นพืชที่ชอบ แสงมากชอบความชื้นสูงมีกลิ่นหอมดับคาวเหมาะในการปรุงอาหารประเภทต้มยำ หรืออาหารประเภทยำ

ผักชีฝรั่ง
ใบยาวรี ปลายแหลม ริมใบหยักคล้ายฟันเลื่อย

การขยายพันธุ์ของผักชีฝรั่ง

ใช้เมล็ด/การเพาะเมล็ด

ธาตุอาหารหลักที่ผักชีฝรั่งต้องการ

ประโยชน์ของผักชีฝรั่ง

ใบอ่อน ใบ นำมารับประทานเป็นผักสดร่วมกับน้ำพริก ลาบ ยำ ก้อย หรือนำไปประกอบอาหารช่วยดับกลิ่นคาวและปรุงรสชาติให้ดีขึ้น เช่น ต้มยำ ลาบ ก้อย

คุณค่าอาหาร
ผักชีฝรั่ง 100 กรัม ให้พลังงาน 32 กิโลแคลอรี ประกอบด้วย
เส้นใย 1.7 กรัม
แคลเซียม 21 มิลลิกรัม
เหล็ก 2.9 มิลลิกรัม
วิตามินเอ 5,250 IU.
วิตามินบี1 0.31 มิลลิกรัม
วิตามินบี2 0.21 มิลลิกรัม
ไนอะซิน 0.7 มิลลิกรัม
วิตามินซี 38 มิลลิกรัม

สรรพคุณทางยาของผักชีฝรั่ง

สรรพคุณทางยา
ใบ ตำแล้วทาเป็นยาแก้แผลเรื้อรัง แก้บวม ต้น แก้แมลงสัตว์กัดต่อย ในทางการแพทย์สามารถใช้เป็นยาขับปัสสาวะได้ ใบสด เคี้ยวเพื่อดับกลิ่นปาก

คุณค่าทางโภชนาการของผักชีฝรั่ง

การแปรรูปของผักชีฝรั่ง

แหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือ : http://www.bedo.or.th/lcdb/biodiversity/view.aspx?id=11074&SystemType=BEDO
https://www.flickr.com

Add a Comment