ส้มเสี่ยว ใบใช้ประกอบอาหารมีรสเปรี้ยว

ส้มเสี่ยว

ชื่ออื่นๆ : คังโค (สุพรรณบุรี) แดงโค (สระบุรี) ป้าม (ส่วย-สุรินทร์) ส้มเสี้ยว (ภาคเหนือ) เสี้ยวส้ม (นครราชสีมา) เสี้ยวใหญ่ (ปราจีนบุรี)

ต้นกำเนิด :

ชื่อสามัญ : เสี้ยวใหญ่

ชื่อวิทยาศาสตร์ : Bauhinia malabarica Roxb

ชื่อวงศ์ : LEGUMINOSAE-CAESALPINIOIDEAE

ลักษณะของส้มเสี่ยว

ไม้ต้นขนาดกลาง สูง 3-15 เมตรใบเดี่ยวเรียงสลับใบรูปเกือบกลมปลายใบเว้าเป็น 2 พูกลมกว้างปลายเว้ากว้างโคนใบตัดหรือรูปหัวใจดอกสีขาวอ่อนเป็นช่อเชิงหลั่นประกอบห้อยลงกลีบเลี้ยงรูปทรงกระบอกหรือรูปทรงกระบอกรูปกรวยสีเขียวปลายแยกเป็นห้าแฉกโดยเรียงเป็นสามกลุ่มๆละสองกลีบ 2กลุ่มอีกกลุ่มหนึ่งมี1กลีบกลีบเลี้ยงค่อนข้างตั้งกลีบดอกแยกรูปหอกโคนสอบปลายแหลมหรือติ่งมนกลีบตั้งโคนกลีบสีเขียวผลเป็นฝักไม่แตกผิวเกลี้ยงมีเมล็ด10-30เมล็ด

ส้มเสี่ยว
ใบรูปไข่ ปลายใบมนกว้าง ผิวบนเกลี้ยง ผิวล่างมีนวล

การขยายพันธุ์ของส้มเสี่ยว

ใช้เมล็ด/

ธาตุอาหารหลักที่ส้มเสี่ยวต้องการ

ประโยชน์ของส้มเสี่ยว

ใบใช้ประกอบอาหารมีรสเปรี้ยว ประเภทแกงส้ม (จากการสัมภาษณ์และจัดประชุมผู้รู้ในชุมชน)

สรรพคุณทางยาของส้มเสี่ยว

ตำรายาโบราณ ใบส้มเสี้ยว มีสรรพคุณ ขับโลหิตระดู ขับปัสสาวะ
เมล็ดอ่อน รสหวาน รับประทานได้
ใบอ่อน ยอดอ่อน และดอก รสเปรี้ยว ชาวอีสานนิยมกินเป็นผักสดกับน้ำพริก ลาบ แจ่ว หรืออาหารรสจัด

คุณค่าทางโภชนาการของส้มเสี่ยว

การแปรรูปของส้มเสี่ยว

แหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือ : http://www.bedo.or.th/lcdb/biodiversity/view.aspx?id=9302&SystemType=BEDO
https://www.flickr.com

Add a Comment