หวายขม, หวายนั่ง พืชตระกูลปาล์ม ลำต้นมีหนาม

หวายขม, หวายนั่ง

ชื่ออื่นๆ : หวายดง หวายใหญ่ หวายนั่ง เสือครอง (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ)

ต้นกำเนิด :

ชื่อสามัญ : หวายขม

ชื่อวิทยาศาสตร์ : Calamus siamensis Becc.

ชื่อวงศ์ : Calamus

ลักษณะของหวายขม, หวายนั่ง

เป็นพืชตระกูลปาล์ม ลำต้นเป็นลำต้นเกี่ยวพันหรือเลื้อยเกาะ เป็นลำต้นแตกกอ (multiple trunk) ลำต้นสามารถแตกหน่อด้านข้างในตำแหน่งใต้ดินหรือใกล้ผิวดินเป็นกอ เป็นกอขนาดเล็ก มีหนามบริเวณลำต้น ลำต้นมีสีเขียวปนน้ำตาล รากแบบระบบรากฝอย (fibrous root system) รากเป็นรากเกิดใหม่ที่โคนต้น
ใบเป็นรูปขนนกเป็นพวง (plumose) รูปใบเรียวแหลม ฐานใบแหลม ใบมีสีเขียวทั้งหลังใบและใต้ใบ
ช่อดอกแบบแตกแขนงเป็นช่อดอกเล็กๆ ช่อดอกจะผลิดอกย่อยออกมาจากภายใต้ก้าน ช่อดอกประกอบด้วย ดอกเพศผู้สีเหลืองนวล ดอกเพศเมียสีเหลือง
ผลมีลักษณะรูปร่างกลม ขนาด 1-2 เซนติเมตร ผลอ่อนมีสีเขียว ผลแก่มีสีน้ำตาล

ต้นหวาย
ลำต้นมีสีเขียวปนน้ำตาล ลำต้นมีหนาม

การขยายพันธุ์ของหวายขม, หวายนั่ง

ใช้เมล็ด/ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด เมล็ดหวายโดยปกติจะเริ่มงอกหลังจาก เพาะประมาณ 2-3 สัปดาห์ และจะงอกหมดภายใน 9-10 สัปดาห์

ธาตุอาหารหลักที่หวายขม, หวายนั่งต้องการ

ประโยชน์ของหวายขม, หวายนั่ง

– เป็นวัสดุสำหรับเครื่องเรือน และเฟอร์นิเจอร์
-ยอดใช้เป็นอาหาร คล้ายหน่อไม้ มีรสชาติขม อาทิ แกงยอดหวาย

ใบหวาย
เป็นเป็นพวงคล้ายขนนก ใบสีเขียวเรียวแหลม

สรรพคุณทางยาของหวายขม, หวายนั่ง

คุณค่าทางโภชนาการของหวายขม, หวายนั่ง

การแปรรูปของหวายขม, หวายนั่ง

แหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือ : http://www.bedo.or.th/lcdb/biodiversity/view.aspx?id=12214&SystemType=BEDO
https://www.flickr.com

Add a Comment

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *