อะราง ไม้ต้นสูง เนื้อไม้ก่อสร้าง ใบนิยมกินกับก้อย

อะราง

ชื่ออื่นๆ : คางฮุ่ง, จ๊าขาม, ซ้าขม, อินทรี, ร้าง, อะล้าง, กว่าแซก,  คางรุ้ง, ช้าขม, ตาเซก, นนทรี

ต้นกำเนิด :

ชื่อสามัญ : อะราง

ชื่อวิทยาศาสตร์ : Peltophorum dasyarcachis

ชื่อวงศ์ : CAESALPINIOIDEAE

ลักษณะของอะราง

ไม้ต้นสูง 10-30 ม. ใบ เป็นใบประกอบแบบขนนกสองชั้น ช่อรวม ยาว 15-40 ซม. ใบย่อย 6-16 คู่ รูปขอบขนานแคบ กว้าง 5 มม. ยาว 10-15 มม. โคนเบี้ยว ดอก สีเหลือง ออกเป็นช่อห้อย ยาว 10-20 ซม. กลีบรองดอก 5 กลีบ กลีบดอก 5 กลีบ รูปป้อม ผิวกลีบย่น เกสรผู้มี 10 อัน ผล เป็นฝักแบน กว้าง 2-8 ซม. ยาว 10-15 ซม. โคนและปลายฝักเรียวแหลม เมล็ดแบน เรียงตัวตามขวาง 1-8 เมล็ด

อะราง
อะราง ใบประกอบแบบขนนกสองชั้น ดอกสีเหลือง

การขยายพันธุ์ของอะราง

ใช้เมล็ด

ธาตุอาหารหลักที่อะรางต้องการ

ประโยชน์ของอะราง

เปลือกด้านใน นิยมมารับประทาน โดยนีการปรุงเหมือนตำแตง หรือตำใส่มดแดงในฤดูร้อน เปลือกนอกใช้เป็นสีย้อมธรรมชาติ เนื้อไม้ก่อสร้าง ใบนิยมกินกับก้อย

สรรพคุณทางยาของอะราง

เปลือก แก้เจ็บคอ แก้ท้องร่วง ท้องเสีย ขับลม
แก่น ต้มดื่มแก้โรคกระเพาะ

คุณค่าทางโภชนาการของอะราง

การแปรรูปของอะราง

แหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือ : http://www.bedo.or.th/lcdb/biodiversity/view.aspx?id=10956&SystemType=BEDO
https://www.flickr.com

Add a Comment