มะหลอด ผลมีรสเปรี้ยวอมหวานเล็กน้อย

มะหลอด

ชื่ออื่นๆ : ลำชิลอต(ลั้วะ), กองก๋ายล่วง(เมี่ยน), ตาดเต้ด(ขมุ), มะหลอด(ไทใหญ่,คนเมือง,ปะหล่อง), เพี๊ยะหลอด(ลั้วะ), เส่ทู่โพ(กะเหรี่ยงแม่ฮ่องสอน) – ควยรอก (ตราด); มะหลอด (เหนือ); ส้มหลอด (ใต้)

ต้นกำเนิด : พบตามชายป่าที่ชื้น ป่าเบญจพรรณ และชอบขึ้นอยู่ตามเนินเขาทั่วไปในที่ร่มที่ระดับ200-1600 เมตร

ชื่อสามัญ : สลอดเถา, มะหลอด

ชื่อวิทยาศาสตร์ : Elaeagnus latifolia L.

ชื่อวงศ์ : Elaeagnaceae

ลักษณะของมะหลอด

ไม้เถาเนื้อแข็ง ลำต้นและกิ่งมีเกล็ดสีเทาหรือสีเงินละเอียดทั่วไป ใบ เป็นใบเดี่ยวเรียงสลับกัน แผ่นใบรูปรีหรือรูปรีแกมหอก กว้าง 3.5-4.5 ซม. ยาว 6-12 ซม. โคนใบสอบ ปลายใบแหลม ขอบใบเรียบ แผ่นใบด้านบนสีเขียวอมน้ำเงิน เกลี้ยง ด้านล่างมีเกล็ดเล็กๆ สีน้ำตาลทั่วไป ก้านใบยาว 0.8-1.2 ซม. ดอก ออกเป็นกระจุกตามง่ามใบ ยาว 1-2 ซม. เป็นดอกสมบูรณ์เพศ หรือมีดอกเพศผู้ปะปนด้วย กลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดลักษณะเป็นสันเหลี่ยม ยาวประมาณ 0.5 ซม. ปลายแยกเป็น 5 กลีบ เกสรผู้ 5 อัน ติดอยู่กับหลอดท่อดอก ผล รูปรียาว 1-2 ซม. สีแดงหรือแดงออกส้ม

ผลมะหลอด
ผลรูปรี สีแดง หรือแดงอมส้ม มีจุดสีขาว รสเปรี้ยวอมหวาน

การขยายพันธุ์ของมะหลอด

การเพาะเมล็ด

ธาตุอาหารหลักที่มะหลอดต้องการ

ประโยชน์ของมะหลอด

ผลสุก รับประทานได้

สรรพคุณทางยาของมะหลอด

ผลดิบเป็นยาฝาดสมาน ผลสุกเป็นยาระบายอ่อนๆ แก้บิดและท้องผูกสำหรับเด็ก หรือใช้เป็นยาระบาย มีรสเปรี้ยวอมหวานเล็กน้อย

คุณค่าทางโภชนาการของมะหลอด

การแปรรูปของมะหลอด

แหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือ : หนังสือพรรณไม้สวนพฤกษศาสตร์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ เล่ม 1

Add a Comment

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *