ไผ่รวก ไม่พุ่มเป็นกอ หน่ออ่อนนำมาทำอาหาร

ไผ่รวก

ชื่ออื่นๆ : ไผ่รากดำ ไผ่เปา ไผ่ตง ไผ่สะหลอน (ซาน-ภาคเหนือ) ว่าบอซู (กระเหรี่ยง-แม่ฮ่องสอน)

ต้นกำเนิด : พบทุกภาคของประเทศ

ชื่อสามัญ : –

ชื่อวิทยาศาสตร์ : Thyrsostachys siamensis Gamble

ชื่อวงศ์ : GRAMINEAE

ลักษณะของไผ่รวก

เป็นไม้พุ่มเป็นกอ ลำต้นตั้งตรงกลม เป็นทรงกระบอกกลวง ขนาด 2- 5 เซนติเมตร ผิวเกลี้ยง สีเขียวอมเทา ไม่มีหนาม เนื้อเเข็ง มีข้อปล้องชัดเจนแต่ละปล้องจะยาว 15-30 เซนติเมตร มีเหง้าใต้ดินสั้น ไม่ทอดขนานไปทางระดับ หน้าใบมีขนเล็กๆ กาบหุ้มลำบางแนบชิดกับลำไม่หลุดร่วงเมื่อแก่ กาบหน่อสีขาว ปล้องยาว 7–23 ซม.

ต้นไผ่รวก
ไผ่รวกจะขึ้นเป็นกอแน่น เมื่ออ่อนใบจะมีสีเขียวสด เมื่อแก่ใบจะมีเขียวเหลือง

การขยายพันธุ์ของไผ่รวก

-/มีขึ้นเองตามป่าราบและบนเขาสูงๆ แพร่พันธุ์ด้วยหน่อซึ่งจะแทงออกมาจากโคนต้น

ธาตุอาหารหลักที่ไผ่รวกต้องการ

ประโยชน์ของไผ่รวก

ใบ รสขื่น เฝื่อน ขับและฟอกล้างโลหิต ขับระดูขาว แก้มดลูกอักเสบ และขับปัสสาวะ ตา รสเฝื่อน แก้ร้อนใน กระหายน้ำ แก้ไขพิษ ราก รสกร่อย เอียนเล็กน้อย ใช้ขับปัสสาวะ แก้ไตพิการ ขับนิ่ว หน่อไม้ตาเต่า รสขื่นขม ติดจะร้อน แก้ตับหย่อน ตับทรุด ม้ามย้อย แก้กระษัย และเลือดเป็นก้อน

สรรพคุณทางยาของไผ่รวก

คุณค่าทางโภชนาการของไผ่รวก

หน่อ ต้มใส่ใบย่านางเป็นผักจิ้มกับน้ำพริก หรือนำไปประกอบอาหาร เช่น แกงเปรอะ ต้มจืดหน่อไม้ ทำซุปหน่อไม้

การแปรรูปของไผ่รวก

แหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือ : http://www.bedo.or.th/lcdb/biodiversity/view.aspx?id=9544&SystemType=BEDO
http://area-based.lpru.ac.th/veg/www/Native_veg/v278.htm
https://www.flickr.com

Add a Comment